O stanie domu z drewna już dużo nam powiedzą zapach i kolor drewnianych ścian. Powinny być one w naturalny kolorze bez zacieków czy sinych, zielonych, czerwonych, czarnych czy też niebieskich przebarwień. Natomiast zszarzenie drewna jest naturalnym zjawiskiem wynikającym z działania czynników atmosferycznych, takich jak deszcz czy promieniowanie słoneczne. Jeśli wchodząc wyczujemy zapach stęchlizny lub kwaśny octowy może on świadczyć o gniciu drewna, a to o naruszeniu już konstrukcji.

Szczególną uwagę trzeba zwrócić zwłaszcza na:

• więźbę dachową
• połączenie komina z dachem- nie może być sztywne
• podwalinę- musi być zdrowa i niezawilgocona, a pomiędzy nią i fundamentem powiina znajdować się izolacja z papy lub folii
• naroża, węgły, połączenia pomiędzy elementami muszą być na tyle szczelne, by nie mogła się do nich przedostawać woda
• wszelkie obróbki blacharskie, które są narażone na zamoknięcia
• okna- czy ramy nie są wypaczone i czy nie powstały przy nich nieszczelności
• instalacja wodna i kanalizacyjna- jeśli w jej pobliżu drewno jest przebarwione, może to oznaczać iż instalacja nie jest szczelna.

Jeśli nie znaleźliśmy niepokojących objawów świadczących o rozpoczętym procesie gnilnym drzewa, oznacza to, że belki są zdrowe, a dzięki temu konstrukcja domu bezpieczna.

Przygotowując się do prac wykończeniowych bezpośrednio po jego postawieniu, pamiętajmy by nie zaklejać folią otworów okiennych i drzwiowych- musimy zapewnić właściwą wentylację. Najlepiej wykonać od razu otwory wentylacyjne, w szczególności w szczytach dachu.

Podłogi w drewnianym domu wykańcza się deskami. Pomieszczenia takie jak kuchnia, łazienka, korytarze czy gospodarcze powinny mieć podłogę ceramiczną. Ściany i sufity natomiast wykonane są zwykle z boazerii, desek lub płyt gipsowo-kartonowych. Często używa się także paneli imitujących bale. W przypadku domów, które nie są ocieplane, a więc letniskowe lub zbudowane z bardzo grubych bali ściany jedynie pokrywa się bezbarwnymi lakierami lub woskami. Schody wewnątrz domu zwykle montowane są sosnowe, ale klient może zamówić sobie schody z innego drewna, z indywidualnie wybranymi balustradami i poręczami.

Okna przeważnie montowane w domach z bali są drewniane, ewentualnie mahoniowe. Szyby są zespolone, jedno- lub dwukomorowe. Oczywiście dostępne są także wszelkie dodatkowe akcesoria. Okna mocuje się do bali za pomocą ślizgów, dzięki którym niezależnie pracuje okno i ściana. Wiele osób decyduje się na drewniane okiennice, które dodają niezwykłego uroku całemu domowi.
I na koniec- drzwi. Oczywiście drewniane. Wewnętrzne według gustu- czy przeszklone, czy nie, lakierowane lub surowe. Drzwi zewnętrzne także montuje się drewniane. Są one odpowiednio zaimpregnowane i ocieplone, by chroniły przed utratą ciepła.

Największą zaletą domów letniskowych jest lekkość konstrukcji (wykonywane są w oparciu o lekką konstrukcję szkieletową lub z belki), a jednocześnie jej siła. Są to przeważnie domki parterowe oraz z poddaszem użytkowym. Czas wybudowania drewnianego domu jest niezwykle krótki, bo do czterech tygodni. Kolejnym ich atutem jest niesamowity klimat, jaki panuje w takim domu, jak i wrażenia estetyczne. Domki letniskowe budowane w otoczeniu przyrody wspaniale się z nią komponują, a odpowiednia „oprawa” roślinna- zagospodarowany i zadbany ogród, czynią z nich idealne miejsce na wypoczynek.

Na przestrzeni lat wykształciły się trzy główne typy konstrukcji: zrębowa (chaty góralskie są budowane w oparciu o tę konstrukcję), sumikowo-łątkowa i wieńcowa. Te trzy główne typy w połączeniu z nowoczesnymi technologiami, dodatkami osiągnęły niezwykłe efekty.

Generalnie domki letniskowe budowane są w oparciu o proste projekty, nie posiadają dodatkowego ocieplenia ani nie instaluje się w nich ogrzewania, ale na życzenie klientów firmy dopasowują projekty domku letniskowego pod instalacje grzewcze i budynek jest docieplany. Domy rekreacyjne na etapie projektu można dowolnie powiększyć.

Nie są one tanim rozwiązaniem, ale jeżeli planujemy spędzać w nich cały sezon wakacyjny, to warto pokusić się o prosty, drewniany domek, który zagwarantuje nam wspaniałą atmosferę i mikroklimat, dzięki czemu nasz wypoczynek będzie zdecydowanie przyjemniejszy.

Drewno musi być dokładnie i starannie okorowane, dzięki czemu jest chronione przed szkodnikami. Poza tym na tak przygotowanym drewnie widać czy przypadkiem owady nie dostały się w głąb pnia.
Większość domów z bali jest budowana z drewna wysuszonego komorowo do wilgotności 14-18% lub długo sezonowanego. Suszenie komorowe przy okazji likwiduje wszelkie larwy, insekty, szkodliwe mikroorganizmy, grzyby. Podczas takie wysuszania drewna dochodzi często do powstawania pęknięć, które jednak nie szkodzą ani wytrzymałości budynku ani nie przeszkadzają podczas budowy. Stosuje się także tzw. bale zielone, czyli o wilgotności około 25%, które wysychają dopiero po wykonaniu z nich konstrukcji nawet przez kilka lat.

Niezależnie od tego, czy do budowy będą wykorzystywane bale wysuszone czy zielone, muszą one być odpowiednio zaimpregnowane. Robi się to poprzez zanurzenie bali w odpowiednich środkach, które mają chronić drewno przed wilgocią, korozją biologiczną, działaniem grzybów i owadów. Stosuje się także impregnaty chroniące przed ogniem.

Bale mogą mieć różne przekroje. Najpopularniejsze są prostokątne i okrągłe. Ich wysokość wynosi od 14 do 22 cm, a szerokość od 6 do 10 cm. Bale okrągłe mają średnice od 14 do 23 cm. Bale łączy się w tradycyjny sposób. Prostokątne czasem mają sfazowane krawędzie, a okrągłe wyfrezowane gniazda i zamki. W dolnej i górnej części bala mogą pojawiać się kształty sprzyjające szczelnym połączeniom: wyprofilowany łuk w balu okrągłym, pióra i wpusty, bądź wpusty na obce pióra. Czasem pióra są podwójne lub nawet potrójne.

Do budowy domu kanadyjskiego trzeba użyć bardzo dobrej jakości drewna iglastego, bez śladów pleśni, grzybów, owadzich korytarzy i kory. Musi być suszone komorowo, a jego wilgotność nie może przekraczać 20%. Takie drewno znajdziemy w prawie każdym polskim tartaku. Czterostronnie strugane, z fazowanymi krawędziami, powinno być zaimpregnowane, najlepiej metodą ciśnieniową, a niezbędna jest impregnacja zewnętrznych elementów konstrukcyjnych domu, słupów i podpór poniżej poziomu gruntu, części ścianek szkieletowych w piwnicach i stropów opartych na ścianach piwnicznych, a także elementów stykających się z betonem, legarów podłogowych i belek podwalinowych. Największą zaletą domu szkieletowego jest szybkość budowania. Tego typu dom można postawić pięć razy szybciej niż budynek z cegły, betonu, pustaków.

Domy szkieletowe szybko się wychładzają, ale równie szybko robi się w nich ciepło po włączeniu ogrzewania. Jeśli szkielet domu jest właściwie zbudowany i usztywniony, elementy konstrukcji będą pracować w minimalnym zakresie. Nie ma możliwości, żeby w takim przypadku pękały tynki. Jeżeli jednak występuje taki problem, to wynika on z niewłaściwego montażu płyt, rusztów lub konstrukcji nośnych. Jeśli dom zostanie zbudowany fachowo, naprawy będą sporadyczne. Dobrze zbudowany dom drewniany jest także cichy, jak każdy inny zrobiony z cięższych materiałów.

Obecnie na rynku jest wielu projektantów i solidnych firm, które wiedzą jak zaprojektować i wybudować dom kanadyjski, by spełniał wszelkie normy, i z którego klient będzie zadowolony przez długie lata.

Drewno posiada najniższą przewodność cieplną wśród wszystkich konstrukcyjnych materiałach budowlanych. Wśród nich stanowi też najlepszą naturalną izolację cieplną. Drewno wykazuje wyższą, w porównaniu do ścian kamiennych czy murowanych, temperaturę powierzchni. Przy tej właściwości drewna, nawet w niskich temperaturach pomieszczeń w domu z bali, człowiek czuje się dobrze a i oszczędza na kosztach energii. Drewno, w stosunku do swojego ciężaru, wchłania stosunkowo duże ilości ciepła, które następnie oddaje. Drewno posiada też najniższy stosunek izolacyjności cieplnej do akumulacji ciepła wśród wszystkich, powszechnie stosowanych materiałów budowlanych. Dlatego im więcej drewna wewnątrz domu tym większa akumulacja ciepła. Ogromną zaletą domów z litych bali drewnianych jest fakt, iż w zimie zatrzymują ciepło w naszym domu, a latem nie wpuszczają ciepła do wnętrza domu.

Oprócz samych wrażeń estetycznych domy z bali posiadają kilka zalet, które są zawsze bardzo podkreślane przez producentów: krótki czas budowy, lekkość konstrukcji (co wpływa na możliwość postawienia lżejszego fundamentu), można je budować przez cały sezon, są oszczędne w utrzymaniu. Drewno w naturalny sposób wydala nadmiar wilgoci z wnętrza budynku na zewnątrz. Dzięki temu reguluje wilgotność wewnątrz budynku, a także ma zdolności filtrowania powietrza. Te właściwości czynią domy z bali idealnymi miejscami do życia dla ludzi z alergiami. Drewno jest odporne na promieniowanie i wolne od pola magnetycznego. Tłumi dźwięk i wibracje, a jednocześnie zachowuje się obojętnie w stosunku do prądu- nie ma wpływu i nie wzmacnia pola i fal elektrycznych. Domy z litych bali drewnianych zatrzymują w zimie ciepło w domu a latem nie wpuszczają ciepła do wnętrza domu.
xz
Naturalne, zdrowe materiały sprawiają, że technologia drewniana jest bliska naturze oraz użytkownikom. Domy z bali doskonale wpisują się zwłaszcza w krajobraz podmiejski oraz stwarzają uczucie pełnej harmonii z otaczającą naturą. Idealnie nadają się w regiony wiejskie oraz leśne, gdzie spokojnie mogą funkcjonować jako domy całoroczne i letniskowe. Komfort mieszkania w domach z bali jest często porównywany do wygody użytkowania domu murowanego. Domy te mogą mieć proste oraz nieco bardziej skomplikowane konstrukcje – zależy to tylko od naszych upodobań, możliwości finansowych i cierpliwości architekta.

Zdecydowanie rzadziej stosuje się ocieplanie zewnętrzne, na co w szczególności decydują się właściciele starych domów. Przy docieplaniu od wewnątrz traci się bardzo dużo powierzchni. Po wykonaniu całego ocieplenia na zewnętrznych stronach ścian, do jego osłony stosuje się drewnianą oblicówkę, jednak w ten sposób zostaje zakryta cała, najbardziej efektowna elewacja. Największy problem pojawia się z ociepleniem podłogi. Zależnie od rodzaju fundamentów, może to być mniej lub bardziej skomplikowane. W domu drewnianym możemy ocieplić strop nad parterem (dawniej stosowano np. grochowiny) lub przebudować przewiewne zazwyczaj ściany szczytowe i umieścić ocieplenie między krokwiami, jeśli chcemy użytkować poddasze.

Do strat ciepła często dochodzi w newralgicznym punkcie, jakim jest styk bali. Największe mają miejsce wtedy, gdy dom został zbudowany z zielonego drewna, które podczas wysychania zmienia wymiary, a pomiędzy balami pojawiają się szpary. Przed stratami ciepła lepiej chronią ściany z bali wysuszonych komorowo i trwale połączonych na wpust i wypust lub na obce pióro.

Technologia budowy z bala jest taka sama, mimo różnorodności kształtów stosowanych bali.
Bale mogą być różnie układane w ścianie – metodą wieńcową albo sumikowo-łątkową.

Budowane metodą wieńcową budynki charakteryzują się dużą sztywnością, odpornością na działanie dużych obciążeń pogodowych. Technologia wieńcowa, zwana także konstrukcją węgłową, zrębową, na zrąb lub na zamek, polega na układaniu poziomo kolejnych warstw bali łączonych na węgłach odpowiednimi wycięciami zwanymi zamkami. Zamki mogą być pojedyncze lub podwójne, rzadko potrójne. Dodatkowo zamki uszczelnia się sznurem, pakułami, wysuszonym mchem lub wełną drzewną, bądź stosuje się uszczelki gumowe. Zamiast zamków stosowane są połączenie na obce pióro. Często spotykanym rozwiązaniem jest frez w kształcie łuku w dolnej części bala.
Bale leżące na sobie łączy się na ogół drewnianymi kołkami – tyblami, na gwoździe lub metalowe kotwy chroniąc je przed przesunięciem. Szczelinę pomiędzy balami uszczelnia się wypełniając np. sznurem, pakułami, wysuszonym mchem lub wełną drzewną, bądź stosuje się uszczelki gumowe.
Pierwszą warstwę bala, który stanowi podwalinę pod kolejne, nazywa się balem podwalinowym. Koronę ściany wieńczy tzw. bal oczepowy, na którym opierają się belki stropowe lub krokwie.
W przypadku bali okrągłych – bal podwalinowy i oczepowy wykonuje się z półówki bala.

Metodą sumikowo-łątkową nie buduje się obecnie wiele, zwykle tzw. konstrukcje oszczędne, jest to natomiast popularny sposób wykonywania elewacji imitujących ściany z bali. W technologii sumikowo-łątkowej do ułożonej na fundamencie podwaliny mocuje się pionowo słupy czyli łątki z naciętymi rowkami, w które wsuwa się odpowiednio zacięte na obu końcach poziome bale – sumiki.
Oprócz bali z litego drewna można kupić również warstwowe- z płyt, które powstają z klejonych desek wykończonych z obu stron półokrągłymi częściami bali. Podobną konstrukcję mają bale ocieplone, jednak zamiast płyty z klejonych desek w środku znajduje się materiał termoizolacyjny. Ich lico może być półokrągłe lub prostokątne.